मी अन माझं मन

एक कटू सत्य आहे, जगात एकटेच आलोय अन एकटेच जाणार 

मध्येच कुणी आलं तर येईल कदाचित, आठवण देऊन जाणार 

आठवण… आठवण अशी की जी जन्मभराला साठवण होऊन जाणार 

साठवण … कदाचित प्रेमाच्या आठवणींची साठवण. 

प्रेम… प्रेम काय असतं मला माहीत नाही. प्रेम मी कधी केलंच नाही 

कारण मैत्रीपलीकडे, प्रेमापर्यंत आमचं प्रकरण कधी गेलंच नाही 

अर्थात, तसं फक्त आम्हीच म्हणतो, आम्ही म्हणजे, मी अन माझं मन 

"ती?" "ती" कोण ? ती आली, थांबली अन गेली, होतो फक्त आम्ही दोघे जण 

                                                                         मी अन माझं मन 

प्रेम हा एक जुगार आहे, 

जो जिंकला त्याला आणखीनच अमीर केलं. अन जो हरला,

त्यानं जो दाव लावला होता ते ही त्याच्या हातून गेलं 

प्रेम… प्रेम काय असतं मला माहीत नाही प्रेम मी कधी केलंच नाही 

मैत्रीपलीकडे, प्रेमापर्यंत आमचं प्रकरण कधी गेलंच नाही 

अर्थात, तसं फक्त आम्हीच म्हणतो, आम्ही म्हणजे मी अन माझं मन 

                                                                               -- वैभव 

मी तुझ्या अन तू माझ्या, रोजच प्रेमात पडत राहावं

असं वाटतं हे सारं काही असंच घडत राहावं 

प्रीतीचं हे पाखरू हवेत असंच उडत राहावं 

मैत्रिणींच्या घोळक्यातून लवकर तू सुटावं 

बागेत ठरल्या ठिकाणी गुपचूप येउन भेटावं 

उशीरा तू आलीस म्हणून आज मी रुसावं 

लाडात येउन मग तू मला रेटूनच बसावं. 

रोजच तू मला एक नवी कविता मागावी 

ज्यासाठी मी कालची अख्खी रात्र जागावी 

दहा ओळींची कविता तू उत्सुकतेने वाचावी 

तेव्हाच मला आणखी एक चारोळी सुचावी 

बागेतला गुलाब आत्ताच हवा, तू हट्ट करावा 

काटा रुतेल या भीतीने हात माझा घट्ट धरावा 

केसात तुझ्या माळताना तू अशी काही लाजावी 

जणू स्वप्नातली ती राणी आज प्रत्यक्ष सजावी  

खरच, असं वाटतं हे सारं काही असंच घडत राहावं 

मी तुझ्या अन तू माझ्या, रोजच प्रेमात पडत राहावं

                                                     --वैभव 

म्हणूनच तीच्याशी वाद घालतो...

आजही ती रुसली, म्हणाली "आज परत तू उशिरा आला"

"जराही तुला धीर नाही का?" म्हणत मीच वाद  सुरु केला 

वाद झाला तिच्याशी जरा की मनवायचं तीला राहून जातं 

रुसलेलं तिचं ते रूप बघताना मन हे माझं वाहून जातं

गोऱ्या पिवळ्या चेहऱ्यावरती फुगलेल्या गालांचा लाल रंग 

गुलाबाच्या फुलाभोवती जणू कोमल पारीजातकाचा संग 

रागावलीस कि गोड दिसतेस सांगाव तीला खूप असं वाटतं 

पण चेहऱ्यावरचं रागीट रूप ते निघून जायला नकोसं वाटतं  

बिनबुडाचे सगळे आरोप तीचे तरी उगीच त्यांना साद घालतो 

फक्त रुसलेलं तीला बघावं म्हणूनच तीच्याशी वाद घालतो 

                                                                  -- वैभव 

कदाचित माझंही आता तुझ्यावर प्रेम जणू जडतंय...

का कुणास ठाऊक आजकाल का असं होतंय

राहून राहून मन माझ ध्यास तुझा घेतंय 

इतक्यात मी फारंच अशी वेड्यासारखी वागतेय 

कविता तुझ्या वाचत वाचत रात्रभर जागतेय 

सांजवेळी अलगद जाऊन बसते मी झोक्यावर 

कोकिळेसंगे गाणी गाते पाळण्याच्या ठोक्यावर 

उमललेल्या फुलावर मग फुलपाखरू येउन बसतं  

अन ते पाहून मन माझ आतल्या आत हसतं 

जरा वेळाने फुलपाखरू ते कुठच्या कुठं उडून जातं 

हास्य मात्र या ओठांवरती तसंच ते सोडून जातं 

का कुणास ठाऊक आजकाल काही विचित्र घडतंय 

कदाचित माझंही आता तुझ्यावर प्रेम जणू जडतंय 

                                            -- वैभव. 

काल ती प्रत्यक्ष स्वप्नातून बाहेरच आली …

काल माहितेय जरा एक गम्मतच झाली. 

ती ना प्रत्यक्ष स्वप्नातून बाहेरच आली 

"किती हा पसारा" म्हणत जवळ येउन बसली 

जवळ तिला बघताच माझी झोपच उडाली 

तेच ते वागणं, अगदी तसच तिचं हसणं 

भास झाल्यागत माझ्या जवळ येउन बसणं 

बोलताना कसल पण भान तिला नसणं 

कविता केली नाही म्हणून राग येउन रुसणं 

कशीतरी मग तिची समजूत मी काढली 

चारोळी तिच्याच रुपाची पुढे तिच्या वाढली 

मग तशीच गोड खळी गाली तिच्या पडली 

लाजून तिनं ओढणी मग तोंडावर ओढली. 

तेच तिचं नटणं आणि तसच तिचं सजणं 

स्वप्नी जशी लाजते अगदी तसच तिचं लाजणं 

सांगायचं काही मला पण आतल्याआत न धजणं

मग जवळ माझ्या येउन मंजुळ ते कुजबुजणं

काल ती प्रत्यक्ष स्वप्नातून आली खरीखुरी 

जाताना मात्र कानमंत्र ठेऊन गेली माघारी 

"रोज राजा करत राहा तू कविता एक प्यारी 

आहे मीच तुझ्या कवितांची खरी अधिकारी"

                                             --  वैभव. 

स्वप्नात पण तुझ्यावर प्रेम माझं जडतं...

स्वप्नात पण तुझ्यावर प्रेम माझं जडतं.

आजकाल रोज अलबत असं काही घडतं

पहाटे जाग येण्यापूर्वी स्वप्न तुझं पडतं

स्वप्नात मला तू अशी काही छळतेस

की दूर बसून नजरेशी लपंडाव खेळतेस

नजरेच्या खेळात मात्र माझीच हार होते

जेव्हा तुझी नजर माझ्या काळजापार होते

आरपार नजर होऊन हे काळीज ठार होते

अन अशी ही अवस्था माझी वारंवार होते

आता हे वरचेवर नेहमीच असं घडतं की

पहाटे जाग येण्यापूर्वी स्वप्न तुझं पडतं

तिकडेही रोज अलबत असंच काही घडतं

स्वप्नात पण तुझ्यावर प्रेम माझं जडतं.

                                                          -- वैभव 

एका प्रेमाची गोष्ट…

एक होता "तो" आणि एक होती "ती"                  घरासमोर घर आणि दारासमोर होती खिडकी

अन तिच्यावर त्याची जुळलेली प्रीती.                खिडकीत पहायचा तिची एक झलक उडती उडती.

तो तिला मात्र दररोज चोरुनच बघायचा              तिच्यासाठी त्याची वागणूक साहाजीक होती.

तिच्या लक्षात येताच विचित्र वागायचा               कारण तीचीहि अवस्था तशीच नाजूक होती.

रोज तो तिच्यासाठी बालकनीत यायचा              अन ती पण मुद्दाम रोज तिथंच यायची.

अन ती खिडकीत येताच दारामागे लपायचा.        केसं पुसता पुसता खेळ त्याचा पहायची.

दोघांच्याही मनात काहीतरी शिजत होतं              एकीकडे कळीतून हळूच फूल उमललं होतं

पण बोलायला मात्र कुणीच धजत नव्हतं             अन त्याचं नकळत तिच्यावर प्रेम जुळलंहोतं.

असंच चालायचं रोज, आणखी काहीच नाहीं          त्यांच्यासाठी तसं वागण्यातच एक गम्मत होती.

पण त्याचं हे वागण, चुकायचं कधीच नाही.          जी शब्दाहून जास्त भावनेनी जपतात काही नाती.

                                                                                                      --- वैभव. 

प्रेमाची लाट ती मनातली…

तीरावर तिची साथ, न संपणारी वाट

अन मनात उसळलेली ती प्रेमाची लाट.

लाटेने सरकलेली ती पायाखालची वाळू

तोल गेल्याने ती त्याला बिलगते हळू.

मग लगेच ती स्वतःला सावरू लागते

त्यातच त्याच्याकडे एकदा चोरून बघते.

गुपचूप तिचा हात तो हातात घेऊ बघतो

लगेच हात मागे घेते जीव तीचा घाबरतो.

परत निवांत दोघेही पुढे चालत राहतात

पायवाटा तेवढ्या एकमेकांशी बोलत राहतात.

परत एकदा मनातली ती लाट उसळते

पायाखालच्या त्यांच्या वाळूशी ती खेळते.

मग परत तिचा तोल त्याच्यावरच जातो

मात्र तो तिला सावरून स्वतः मागे होतो.

स्पर्शाने त्याच्या ती जराशी शहारून जाते

अन त्याच्या सहजतेने मन तिचे भरून येते.

आता मात्र तीच त्याचा हात घेते आपल्या हाती.

आणि हात त्याच्या हाती देते….… नेहमीसाठी.

                                            --वैभव.

जशी ही मैत्री माझी नी तुझी...

जशी ही मैत्री माझी नी तुझी

मैत्री ही सतत खळखळत वाहणारी…

जशी झऱ्याच्या नितळ पाण्यासारखी

त्या खळखळणाऱ्या स्वरांना साद देत,

मनी गुणगुणलेल्या गाण्यासारखी.

मैत्री असते कधीही साथ न सोडणारी… 

रोज दर रोजच्या ठरलेल्या भेटीसारखी 

पायाखालून सरकुनही पायाखालीच राहणारी 

समुद्र किनाऱ्यावरच्या त्या रेतीसारखी. 

मैत्री ही असते नेहमी मार्ग दाखवणारी.

परतीला उडणाऱ्या पक्ष्यांच्या थव्यासारखी. 

अंधारात वाट चुकून भटकलोच तरी, 

काळोखात चमकणाऱ्या काजव्यासारखी. 

मैत्री ही अशी सदैव जपून ठेवलेली 

शिंपल्यात सापडलेल्या मोतीसारखी 

जशी ही मैत्री माझी नी तुझी आणि 

तुझ्या माझ्या मैत्रीतल्या प्रीतीसारखी

                                     --वैभव.   

माझ्या कवितेतच तुला बघतो, असंच काही....

आजकाल बरेच जण मला विचारत असतात

काय रे तू बरेच दिवस झाले काही लिहिलं नाही?

कसं सांगू त्यांना कि मला काही सुचलं नाही 

कारण काही सुचायला तुला एवढ्यात पहिलं नाही.

मला जे काही सुचतं ते तुला बघूनच सुचतं 

न पाहीले तुला की काही चुकल्यासारखं वाटतं

म्हणायला तसा जगात असतो मी रोजच्या रोज 

पण श्वास घेऊनही काहीतरी मुकल्यासारखं वाटतं .

मग कल्पनेत ठेऊन तुला, मन मी माझे रितं करतो.

डोळे मिटून आठवणीत तुझ्या एकटाच स्मित करतो.

भावना येतात मनात साचून विचार तुझा करताच.

त्यांनाच मग जरासं जुळवून त्यांचे मी गीत करतो.

मी कविता का करतो हे माझं मलाच कळत नाही. 

पण तुझ्याशिवाय साधं यमक सुद्धा जुळत नाही. 

प्रत्यक्षात तर आता तुला कधी भेटू शकणार नाही. 

म्हणून माझ्या कवितेतच तुला बघतो, असंच काही. 

                                               --वैभव. 

तुझ्या माझ्या प्रीतीच्या साठवणी...

अस वाटतं आपण कधी वेळ काढून एकांतात बसावं

जुन्या आठवणीत विसरून जाऊन थोडं रडावं थोडं हसावं

उरल्या असेल काही गोष्टी मनात त्या बोलून घ्याव्यात

अर्धवट पुसलेल्या पायवाटा पुन्हा एकदा चालून बघाव्यात

नकळत झाल्या असतीलच चुका काही, एकदा सुधाराव्यात

नाजूक नात्यांच्या खचलेल्या भिंती पुन्हा एकदा उभाराव्यात

अर्ध्यावर मोडलेला भातुकलीचा खेळ परत मांडून बघावं

जगता आला तेच जीवन तर एकदा परत नव्याने जगावं

काही गोष्टी मनाजोग्या झाल्या असत्या तर बर झाल असतं

कारण आज तुला आठवून माझ मन अस चिंब झाल नसतं.

आता सारं संपलाय, शिल्लक आहेत त्या फक्त आठवणी.

तुझ्या माझ्या प्रीतीच्या जपून ठेवल्या आहेत मी साठवणी.

                                                            -- वैभव. 

हि बेभान सांज, हा बेधुंद वारा...

चंद्राची साक्ष आणि चांदण्यांचा पहारा

तुझ्या सौंदर्याचा हा मनमोहक नजारा

तुझ्या रूपाने उजळलाय असमंत सारा

साद देताहेत माझ्या मनाच्या तारा

जाईचा गंध, ओल्या मातीचा सुगंध

त्यावर तुझे ते गोड, स्मीत मंद मंद

हातात हात जसा नाजूक रेशीम बंध

तुझ्या प्रेमाचाच मला जणू जडलाय छंद

हि बेभान सांज, हा बेधुंद वारा

कोमल रिमझिम या पावसाच्या धारा

दव स्पर्शाने येणारा प्रेमळ शहारा

तुझ्या प्रेमात पडल्याचा देताहेत इशारा.

                                 -- वैभव.

त्याचं असं वागणं, तिचं असं न बोलणं...

तो ठरल्याप्रमाणे नेहमीच्या जागी आला...

पण त्याच्या लक्षात आले कि त्याला आजही उशीर झाला...

ती आधीच तिथे वाट बघत बसली होती..

तो उशिरा आला म्हणून त्याच्यावर रुसली होती...

"मला राग आलाय" म्हणून ती काहीच बोलली नाही..

पाठ करून बसून त्याच्याकडे जराही हलली नाही..

तोही मग मुद्दाम तसाच गप्प बसून राहिला...

पण तिला उगाच वाटलं कि तो तिच्यावर हसून राहिला..

ती हि गप्प, तो हि गप्प, तसाच वेळ निघत होता...

मावळतीचा सूर्य परत त्यांचा रोजचा खेळ बघत होता.

बराच वेळ झाला अजून कुणीच काहीच बोललं नाही,

त्यांना बघून झाडावरचं पाखरू सुद्धा हललं नाही.

सरतेशेवटी पळत्या त्या वाऱ्यालाच एक युक्ती सुचली,

सुंदर दोन गुलाबाची फुले त्याने त्याच्या कुशीत ओतली.

एक तिला देऊन दुसरं फुल त्याने तिच्या वेणीत माळलं.

आणि पुढलं नाजूक दृष्य ते निसर्गाला आधीच कळलं.

डोंगराच्या आड लपून सुर्यानेही मग त्यांना एकांत दिला.

वाऱ्यानेही जरा विसावा घेऊन परिसर तिथला शांत केला.

पाखरं निश्चिंत होऊन परत आपल्या घरट्याकडे फिरली.

आणि संधीचा लाभ घेऊन ती हळूच त्याच्या कुशीत शिरली.

                                                     --वैभव.

जेव्हा तू माझ्याकडे रोखून बघतेस ना....

मी जेव्हा या तुझ्या चेहऱ्याकडे बघतो ना...

दोन क्षण मला तसंच तिथे थांबावंस वाटतं.

पण जेव्हा तू माझ्याकडे रोखून बघतेस ना..

सारं जग मला तसंच तिथे थांबवावंस वाटतं.

मग सारं जग स्थिर, अन मी तुला बघायचं..

मग तुला हळूच माझ्या मिठीत घ्यावंस वाटतं.

पण जेव्हा तू माझ्याकडे रोखून बघतेस ना..

सारं जीवन तुझ्यावर लुटवून द्यावंस वाटतं.

तू मिठीत अन तुझी नजर माझ्या नजरेखाली,

अख्खं जीवन मला त्या क्षणात जगावंस वाटतं.

पण जेव्हा तू माझ्याकडे रोखून बघतेस ना..

तर सारं काही विसरून, तू तसंच बघावंस वाटतं.

मग मी हि तुला तसंच, एक सारखं बघायचं..

मग ते सारं काही जुनं, नव्याने घडावंस वाटतं.. 

अन जेव्हा, तू माझ्याकडे रोखून बघतेस ना..

परत मला एकदा तुझ्या प्रेमात पडावंस वाटतं..

                                           ---वैभव.

पहिलं पहिलं प्रेमपत्र...

                त्याचं प्रेमपत्र...                                                                तिचं प्रेमपत्र...

काही सांगायचंय तुला, एकदा वाचून घेशील..                                 तू लिहिलेलं पत्र मिळालं मला तुझं काल.

नाही पटलं तुला तर फक्त पत्र फाडून देशील.                                 अन सोबत पाठवलेलं गुलाबच फुल लाल.

कधी बोललो नाही कारण धाडसंच झालं नाही,                                ए मला नव्हतं माहिती तू कविता करतोस ते.

अन धाडस झालं, तेव्हा प्रसंगच आला नाही.                                 अन कवितांमधून मुलींची मन चोरतोस ते.

आज अचानक वाटलं आज नाही तर कधी नाही..                             पत्र वाचून आधी थोडं घाबरल्यासारखं वाटलं.

एकदा सांगावंच सारं आता कसलीही भीती नाही.                             म्हंटलं यांनी कदाचित माझं मन तर नाही वाचलं.

तुला पहिल्यांदा पाहताच हे असं सारं घडलं होतं,                             पण मला आवडली तुझी कविता, छान होती फार. 

बघता क्षणीच मला तुझ्यावर प्रेम जडलं होतं...                              रमीनं पण वाचली, ती तर दिवानीच झाली तुझी पार. 

प्रेमात नक्की काय करावं हे तर माहिती नाही मला,                          ती तर म्हणे, आत्ता फोन कर, याला सर्व सांगून टाक.

पण स्वतः हूनही जास्त प्रेम करील अशी खात्री देतो तुला.                   मी म्हंटलं मी कशाला, त्यालाच करू दे ना सुरुवात.

आणखी काही सुचत नाहीये, जास्त लिहित नाही मी.                        अन काय रे, कोपरा कसा देणार, तू कसा सामावशील?

कारण या आधी कधी कुणाला पत्रही लिहिलं नाही मी.                        इथं तर साम्राज्यच तुझं आहे, जागा कशी गमावशील?

नाहीच पटलं तुला तर फक्त हे पत्र फाडून देशील.                             पण तरी, मी मात्र कधी बोलणार नाही, मी गप्प राहील.

मनाच्या एखाद्या कोपऱ्यात एक आठवण तेवढी ठेवशील.                  तूच बोलावं वाटतं मला, तोवर वाटल्यास मी वाट पाहिलं.

                                                                                                                                             --- वैभव.

माज्या शाळेतली शिरोडकर...

आम्ही पण गेलो होतो शाळेत तर..

अन आमचीही एक शिरोडकर होती,

मंजे, तुमच्या शाळेतली जशी होती न

एकदम तितकीच ती बी सुंदर होती.. 

जोश्याची शिरोडकर म्हणून आलीस

अन थेट माझ्या हृदयात शिरलीस तू..

"तू काय करतोस हितं?" म्हणत म्हणत,

स्वतःबरोबर कुटंतरी घेऊन गेलीस तू.

च्यायला नरू मामा खरंच सांगायचा कि ते..

कुणालाबी नाई भ्यायचं, अगदी बिंदास राहायचं..

आपल्याच लाईन ला सुद्धा नाई कळेल कंदी..

अश्या कलेनं आपल्या लाईन कडे पाहायचं...

जोश्यासारखं मी हि तसंच सांगत होतो

कि "आपण नाई तसल्या भानगडीत पडत"..

पर आता असर असाकाही झालाय तुजा

का मनातून विचाराचं पाखरु बी नाई उडत.

पर एकदाची जेवापासून शाळा सुटली आपली..

पाटी फुटली आन सारंच वेगळं घडून राहिलं...

पर या मनाचं पाखरू मात्र सैरभैर आजही,

तुज्याच विचारासोबत मुक्त उडून राहिलं...

                                         -वैभव.

आज परत पाऊस कोसळून गेला...

आज परत पाऊस काही आठवून गेला..

अजूनही नितांत प्रेमात आहे मी तुझ्या,

परत तेच ते एक मनाला पटवून गेला.

झाडांची पानं चिंब न चिंब भिजवून गेला..

भिजवलेल्या हिरव्या गार झाडांसोबत,

साऱ्याच जुन्या गोष्टी मनात सजवून गेला.

रुसून असलेल्या कळ्यांना हसवून गेला..

आणि कसाबसा जरा बाहेर मी येत होतो,

तर परत तुझा चेहरा मनावर ठसवून गेला.

पाऊस आला, कोसळला आणि निघून गेला..

मी बसून होतो तसाच.. तिथेच झोक्यावर एकटा,

मला आतल्या आत भिजत असताना बघून गेला.

                                                    --वैभव.

म्हणजे ती कधीच...

आज अचानक माझ्या मनात एक विचार आला...

काय होईल जरा उद्याचा दिवसच निघणार नाही..

म्हणजे सूर्य लपून राहील अन रात्रच संपणार नाही.. 

म्हणजे ती कधी सकाळी खिडकीत दिसणार नाही..

ओले चिंब केस लांब सडक कधीच पुसणार नाही..

अन खाली नजर करून गालात हसणार ही नाही..

म्हणजे ती बसच्या लाईनीत येऊन वाट बघणार नाही..

समोरच्या टपरीवर तिचे डोळे मला शोधणार नाही..

अन माझ्या साठी स्वतःच्या दोन बस सोडणार नाही..

कॉलेज सुटल्यावर मोडीवर नजरा मिळणार नाही..

मला बघण्यासाठी अधून मधून मागे वळणार नाही..

आणि... आणि...

माझ्या मनाच्या भावना तिला कधीच कळणार नाही..

खरंच, काय होईल उद्या जर सूर्यच उगवणार नाही..

दिवस म्हणू की रात्र, ते मला कधीच बघवणार नाही..

कारण,

अश्या या दिनचर्येशिवाय तिच्या मी जगू शकणार नाही..

                                                          -वैभव.

हितगुज... तिचं नि त्याचं...

ती एकदा म्हणाली मला,

की तू नक्कीच कुणावर तरी फार प्रेम करतोस..

नाहीतर एवढ्या कविता कश्या काय करतोस...

       मी म्हणालो,

       अग त्यासाठी प्रेम करावंच लागतं असं नाही..

       तर जणू मनातल्या भावनांना फक्त शब्द देणं जसं काही..

ती म्हणाली,

नाही काही, मनाला पटणारं असं कुणी भेटलं ना मनाला..

की तरच मुळी आपल्या मनामध्ये त्या भावना जागतात..

       मी म्हणालो,

       तसंच नाही गं,, पण आतंच जास्त गर्दी झाली ना कधी..

       तर त्या आपोआप अश्या शब्दांद्वारे बाहेर येऊ बघतात...

ती म्हणाली,

ठीक आहे, समज पटलंय मला तू जे काही म्हणतोयस..

पण मग तुझ्या प्रत्येक कवितेत 'ति'चाच उल्लेख का असतो?

       मी म्हणालो,

       अगं, आता त्या भावना आहेत "या वेड्या मनाच्या"..

       त्यांच्यावर माझा असा नेहमीच पुरेपूर ताबा नसतो..

ती गोड हसली, म्हणाली,

हा हा हा, तुझ्याच मनावर तूझाच ताबा नाही..

म्हणजेच इथे नक्कीच शिजतंय काही तरी..

       मी म्हणालो,

       बरं बाबा, तुला जे समजायचं आहे ते समज..

       पण खरंच, अजून मला प्रेयसी नाही खरी खुरी..

मी मग मनात म्हणालो, 

इला आता सांगू तरी कसा, की तूच माझी प्रेरणा खरी..

दुसरी तिसरी कुणीही नसून तूच आहेस माझी स्वप्नपरी..

       ती मनात म्हणाली..

       काय सांगू, मलाही मनापासून वाटत एखादे वेळेस कधीतरी..

       की मलाही कधी भेटावं असं, तुझ्यासारखच कुणी तरी..

                                                              -वैभव.

एकच होते हृदय मला...

कधीतरी एकदा असे काही घडले...                      

की मन हे माझे तुझ्यात जडले..

अन मी नकळत तुझ्या प्रेमात पडले..

प्रेमा पायी तुझ्या मी घरदार सोडले.. 

जीवन भर जपलेल्या नात्यांना तोडले..

साऱ्यांचे विश्वास काही क्षणात मोडले..

हृदयाच्या अश्रुंवर खोटे अंथरूण ओढले..

होते नव्हते मनात ते सर्व संशय काढले..

अन तू दिलेल्या वचनांच्या दारी चढले..

तू मात्र क्षणभरात सारेच काही मोडले...

असा वागलास जणू काही नाही घडले..

अन कुणा दुसरी साठी तू मला सोडले..

मग एक दिवस तू अचानक परत आलास.

म्हणालास "जुनं सारे काही विसरून जा..

परत एकदा माझ्या प्रेमात पडून पहा.."

मी तर परत तयार होऊन जाईल ही रे..

पण परत मन जडणार नाही त्याच काय..

कारण परत प्रेम करायला हृदय कुठाय..

एक संधी देण्यासाठी तू हातही जोडलेस..

पण एक गोष्ट तू पुरताच विसरून गेला..

एकच होते हृदय मला.. ते तूच तर तोडलेस..

                                            -वैभव.